Els in Mozambique

Zimbabwe highlights

2012-01-29T23:17:00.001+02:00

Aan de Victoria Falls

In 2011 maakte ik enkele prachtige reizen - met mama en papa, Angela en Evie en Malou. En 2012 startte al even goed: op 2 januari vertrokken Theres, Klaus, Malou en ik naar Zimbabwe. De herdenkingsplechtigheid voor een jaar in Mozambique werd aldus in het buitenland gevierd (een jaar al - wat vliegt de tijd!). En hoewel de hele reis eigenlijk enkel uit highlights bestond, hier toch de highlights der highlights:

We gingen met de auto van Klaus en Theres, wat niet alleen zalig was om overal gemakkelijk te geraken, maar waardoor we - uitgerust met tent én eten - ook flexibel waren in onze verblijfplaats.

Gelukkig hadden we een goede garagist (Klaus)

om te zorgen dat de batterij op z'n plaats bleef zitten

Opgepast! Extreem steile hellingen en overstekende olifanten

(dat laatste hebben we ook in het echt gezien!)

Zimbabwe - vroeger geroemd als de graanschuur van Afrika - geraakt slechts langzaam over de economische crisis van het begin van de 21e eeuw heen. De levensverwachting, verstrekking en kwaliteit van onderwijs of gezondheidszorg, ze zijn er allemaal op achteruit gegaan. Tóch leek het voor ons, komende uit Mozambique, helemaal niet zo een arm land. Is het omdat de infrastructuur en organisatie van vroeger nog zo zichtbaar is?

Graansilo's (boven) en de Kariba-dam aan de grens met

Zambia (onder - hier met een sluisdeur open)

We bezochten Mana Pools National Park, een werelderfgoedsite, gelegen aan de Zambezi, de 4e-langste rivier in Afrika. Daarin maar ook daarbuiten zagen we (van boven naar onder en links naar rechts) hagedissen met blauwe staarten, olifanten, nijlpaarden, harige rode spinnen, nog een olifant (aan de Victoria Falls), vliegende insecten die wel wormpjes leken als je er lang genoeg naar keek, en "Lions" (enkel deze soort - maar wel heel wat daarvan ;)

Op weg naar Mana Pools verblijven we in Chirundu, een grensdorpje, waar we al een voorproefje van het nationale park krijgen: gelegen aan de Zambezi, met zicht op Zambia, omringd door dieren en alle bijhorende geluiden, met een duik in het zwembad (opgepast voor krokodillen!), betoverend licht, een glaasje wijn en zelfbereide pasta. Wat een magische plek.

De onderste foto - de bungalow waar we verbleven -

heeft wel wat van Magritte's "L'empire des lumières",

denken jullie ook niet?

Ah ja, en toen wandelde er een olifant voorbij...

Video nog up te loaden

Zuidelijk Afrika staat vol met baobabs, maar deze gigantische bomen zijn elke keer weer speciaal.

We zetten onze reis voort aan boord van de ferry over Lake Kariba (een stuwmeer op de Zambezi), een heerlijk relaxte overtocht van bijna 24u, waarbij we (van boven naar onder en van links naar rechts) verwend werden door het keukenpersoneel met een niet-aflatende stroom van eten en drinken, geserveerd op golf-resistente plateaus, door de warmste uurtjes van de dag heensliepen (hoewel niet het geval voor de wakkere fotografe ;), een verfrissende duik in het meer namen, olifanten spotten, een boekje lazen, onder de sterren sliepen (de melkweg!), van een een rimpelloos Lake Kariba onder de ochtendzon genoten, veilig van de ferry afreden dankzij een professionele chauffeur, en op het vasteland verwelkomd werden door enkele Mlibizi-jongens.

Al olifanten spottend kwamen we ook deze meneer/mevrouw tegen, die had besloten naar het zo'n 2 à 3 km van het vasteland verwijderde eiland verderop te zwemmen. Machtig, zo een zwemmende olifant!

Video nog up te loaden

Én we werden daarenboven nog getrakteerd op een prachtige zonsondergang.

Een mens zou van minder melancholisch worden

(en de Lion King beginnen zingen)

Terug aan land werden we door een attente agente erop gewezen dat onze door de safari wel erg vuil geworden auto (stoer! vonden wij) een inbreuk op het verkeersregelement was. Waarop we dan maar braaf aan het volgende tankstation de auto lieten schoonwassen.

Met een propere auto kwamen we aan in Victoria Falls, het dorpje aan de gelijknamige watervallen. De watervallen worden gedeeld met Zambia, waardoor je zonder al het visum-gedoe slechts een van de twee kanten kan bewonderen - maar daarom zijn ze niet minder imposant. Op de onderstaande foto is het linkse gedeelte Zimbabwe, wat wij bezochten, en het rechtse gedeelte Zambia.

(bron)

Ik had het me helemaal niet zo ingebeeld, maar de Victoria Falls vallen eigenlijk in een brede, diepe kloof, vanwaaruit in het midden de Zambezi (ja, alweer de Zambezi - we volgden eigenlijk de rivier stroomopwaarts) zich door een smalle kloof een weg baant. Eigenlijk wel handig, want daardoor kan je de watervallen vanop "ooghoogte" bewonderen, je kijkt vanop de tegenoverliggende rand de diepte in. Wat wel eng wordt als de veiligheidstakjes ophouden en je je zo ver op de rand kan begeven als je wil/durft (ik = pussy). In de regentijd, wanneer de Victoria Falls het meeste water vervoeren, heb je door al het opspattende water het minste zicht. In het droogseizoen kan je alles dan wel goed zien, maar ziet het er minder imponerend uit. Wij waren in een tussentijd - hadden nog een redelijk goed zicht (mét regenboog onderaan links), maar kregen ook een frisse douche.

De Victoria Falls zijn een "Adventure hot-spot", waar je kan deltavliegen, op leeuwensafari gaan, bungeejumpen (oeps!), een bootcruise doen, kanoeën, met de helicopter een vluchtje maken, op een olifant rijden, flying foxen, nog heel wat andere dingen doen voor extravagante prijzen, of (onze keuze) gaan raften. Op dit moment van het jaar geen grade 5 rapids, maar wát een belevenis. Zeker omdat we de helft van de tijd in het snelstromende water mochten meedrijven, waarbij we af en toe door een draaikolk in het rond gedraaid werden. Én omdat we ons nog steeds in de kloof bevonden, wat een prachtig zicht oplevert.

(bron)

Helemaal stijf van de stress, maar daarna dapper de golven trotserend

Culinair gezien genoten we evenzeer van eigenbereide salades als van krokodil, impala en wrattenzwijn. Mmmh!

Tijd voor afscheid: Malou vertrok via Harare en Tanzania naar Nederland; ik reisde op een dag meer dan 1000 km met het openbaar transport van de Vic Falls tot aan Mutare; en Klaus en Theres reisden nog een weekje verder door het prachtige Zimbabwe.

Bedankt Klaus, Theres en Malou voor een superbelevenis!

Kerst en Nieuw

2012-01-14T16:21:00.003+02:00

Mijn 2e kerst en 3e nieuwjaar in Afrika. En waar ik vorige keer best wel wat heimwee had (op een eiland, zonder electriciteit, waardoor mijn telefoon het begaf tijdens de kerstgroetjes - waarschijnlijk dat Toon dat iets minder erg vond ;) was ik dit keer omringd door goede vrienden en met genoeg gelegenheid om ook contact te hebben met het thuisfront.

De capulana-letters versieren nu mijn inkompoortje.

Alberto, mijn bewaker, was erg onder de indruk van

mijn knutselcapaciteiten - maar wou wel ook weten

wat "happy" nu eigenlijk betekent...

De 23e december reisden Malou, Evie en ik van Vilankulo naar Chimoio, waar we nog net op tijd aankwamen om de pre-kerstdrukte te ervaren: te veel mensen, bomvolle karren en lege rekken in de Shoprite. Maar ons niet gelaten - we vonden alles wat we nodig hadden om de feestdagen door te komen.

Kerstavond begon met een super feestje voor de jarige Jamal - het was zalig om de kinderen zo te zien genieten van al het snoepgoed, eten, en vooral de spelletjes!

Waw! Bedankt Georg en Shanti!

In de vroege namiddag namen we afscheid, om 's avonds naar het volgende feest te vertrekken. We waren uitgenodigd bij Klaus en Theres, waar we heerlijk eten voorgeschoteld kregen, inclusief véél te veel dessert, zongen, pakjes verdeelden, spelletjes speelden, en tot de late uurtjes dansten.

Bedankt Theres en Klaus!

Op Kerstdag kregen we Hans en François op bezoek. Eten koken - met chef François die me honderden tips gaf - duurde zo goed als de hele namiddag, omdat ik geen gas meer had en mijn enige electrisch vuur gigantisch traag was, maar Hans kwam ter hulp en doneerde zijn extra gasfles.

De 26e beklommen fameuze Cabeça do Velho - dé toeristische attractie van Chimoio, maar wegens eerdere meldingen van overvallen gingen we zonder waardevolle spullen - dus ook zonder camera. Maar voor wie het vergeten was:

Dit is het "Hoofd van de Oude Man" (vert. van Cabeça do Velho)

Verder die week: véél geknutsel, lekker eten, winkelen en - oh ja - ik moest ook nog werken...

Oudejaar! Gelukkig voor ons vielen Klaus en Theres hun plannen in het water, en besloten ze ook in Beira te vieren - altijd leuker met véél vrienden, én konden we met hen meerijden... Wij logeerden bij Martin, die slechts 2 dagen daarvoor van Manica naar Beira verhuisd was. Hij heeft een tof appartementje, met dit zalige uitzicht:

Tussen de Mozambikanen, met uitzicht op het Grande Hotel

- ooit een chic hotel, vandaag een sloppenwijk

(Bedankt Martin!)

Op de laatste dag van 2011 kregen we ook nog een teken van God:

En hoewel we moeite hadden om een 's avonds een restaurant te vinden, liep alles uiteindelijk op wieltjes en vierden we het begin van 2012 aan het strand van Beira, omringd door vuurwerk. Geen aftellen, niemand die wist wanneer het nieuwe jaar exact begon, maar dat kon niemand ook iets schelen =)

De eerste dag van het nieuwe jaar moest iedereen nog wat bekomen van het feest...

Wij namen ook afscheid van Evie - zij vloog via Beira naar Maputo en daarna naar huis. Wat een supervakantie, dankjewel Evie!

Afscheid in stijl: buiten aan Martin's appartement aan mijn nieuwe

tafeltje bij de muziek waar we de hele nacht van mochten genieten (?)

Het is intussen ook alweer een jaar geleden dat ik in Mozambique aankwam - en dat werd gevierd... in Zimbabwe! Meer daarover hopelijk in een volgende post. Maar wat heb ik veel geleerd dit jaar, en wat is het al interessant geweest - Mozambique leren kennen, de taal leren, mijn werk, de mensen, gewoontes, klimaat,... Dat belooft voor het volgende jaar (de volgende jaren?!).

Helaas begon het jaar ook met droevig nieuws: een collega die heel ineens is gestorven. Een intelligente, humoristische, ingoede en optimistische persoon. Het doet je wel even slikken... R.I.P. Sr. Coelho.

Wensen + Wedstrijd

2012-01-01T00:00:00.000+02:00

Ik wens iedereen een KLEURRIJK jaar toe!

En voor zij die 6 van de 9 capulana-stofjes herkennen: een capulana-cadeautje =)

Trouwens

2011-12-27T17:21:00.000+02:00

Malou, die heeft ook een hele mooie weblog mét uitgebreid reisverhaal. Neem een kijkje hier.

Evie op bezoek

2011-12-26T13:13:00.000+02:00

Met een dag vertraging kwam Evie dan toch aan. Ik haalde haar in Maputo aan de luchthaven op, en samen met Malou (die eigenlijk andere plannen had, maar gelukkig voor ons met ons mee reisde) doorkruisten we zuidelijk Mozambique van Maputo via Tofo en Vilankulo naar Chimoio.

Een greep uit de activiteiten:

Maputo bezoeken

Even terug naar school

Met de matrassen in de golven

Heerlijk zwemmen in de oceaan

Snorkelen met de walvishaaien

Yoga-houding-schaduw-fotos maken

Achterop de vrachtwagen meeliften

Met de rugzakken slepen

Op de ferry

Flamingo's besluipen

Onder de baobab

Van de top van een duin naar beneden springen

Samen liggen niksen

Eindeloos op de reparatie van de bus wachten

En dan gelukkig wel een snelle rit naar Chimoio achterop de pickup scoren

Mijn favoriete berg

2011-12-12T19:59:00.003+02:00

Ken je deze berg nog?

Het is mijn favoriete berg in dichtbij Chimoio... En op weg naar Maputo 2 weken geleden vlogen we eroverheen:

Hier ziet ie er nog imponerend uit

Maar langs deze kant is ie maar een woessie ;)

Ik vlieg morgen trouwens alwéér naar Maputo. Deze keer niet voor mijn werk, maar om Evie op te pikken! 2 weekjes vakantie, daar gaan we van genieten. En daarna vieren we Kerst en Oud/Nieuw ook nog in/rond Chimoio. Jammer dat haar vlucht is geannuleerd - hopelijk is die van morgen wél op post!

Ik had vandaag trouwens een blinde passagier bij:

Zien jullie hem?

(zelfde foto ingezoomd)

Op bestemming aangekomen! En oef, mijn passagier is er onderweg

niet ergens af gevallen...

Music for Life #2

2011-12-05T21:46:00.001+02:00

Oh, ik moet wel heel cynisch lijken. Ik, die dan ook nog eens zelf in de internationale samenwerking mijn brood verdien. Niks mis met solidariteit, dat had ik vorig jaar ook al besloten. Maar alweer: en toch. Nu de hele heisa rond Music for Life weer op gang komt, was ik nieuwsgierig naar wat er met het geld van vorig jaar gebeurde. 5,020,747 euro, weet je nog. Een absoluut record, als ik me goed herinner. Dat liefst dit jaar gebroken wordt met nóg meer in Kerstsfeer gehulde applausjes voor onszelf.

Maar dus die 5 miljoen euro. Wat toch niet weinig geld is. Eerst lees je op de website van het Rode Kruis het zo: "De radiomarathon van Studio Brussel haalde 5.020.000 [wat gebeurde er met de overige 747 euro?] euro op. Dat bedrag zal het Rode Kruis volledig besteden aan projecten in Afrika." Waarna een lijstje met 5 landen met links volgen. Als je daarop klikt, krijg je een kort maar degelijk overzicht van wat de projecten juist inhouden. Niets mis mee. Of toch, een klein detail: als je de voorgestelde budgetten van die projecten optelt, kom je slechts aan 2.183.725,71 euro. Nog niet de helft van wat er ingezameld werd.

Maar wacht! Onderaan de bladzijde staat er nóg een tabelletje. Ditmaal onder de titel "De besteding van het geld". En dat gaat als volgt:

2 projecten in Oeganda: 1.675.215 euro
project in Mozambique: 595.000 euro
project in Namibië: 745.000 euro
project in Swaziland: 300.000 euro
project in Zuid-Afrika: 592.190 euro
project in Malawi: 160.000 euro
Kosten fondsenwerving: 150.000 euro
Beheerskosten: 339.571 euro
Stuktuurkosten: 252.521 euro
Nog niet toegewezen: 210.503 euro

Wat bij elkaar opgeteld netjes het volledige bedrag - of toch de 5.020.000 euro - weergeeft (ah ja, want "nog niet toegewezen: 210.503 euro"). En waarbij er zo een 742.092 euro (bijna 3/4 miljoen euro) aan fondsenwerving, beheerskosten en struktuurkosten toegeschreven worden (volledig besteed aan Afrika, iemand?). Nu ja, ik werk in de sector, ik weet goed genoeg dat er ook overheadkosten zijn. Maar ook: waarbij er geen links meer zijn naar de projecten in kwestie. Het gaat ook niet meer over 5 landen, ook Malawi heeft een project gekregen. Hierbij dan ook een warme oproep naar het Rode Kruis om toch iets transparanter om te springen met het geld dat zowat heel Vlaanderen zo gul doneert.

En ach, eigenlijk héb ik genoeg vertrouwen in het Rode Kruis, en veronderstel ik dat het geld door hen goed gebruikt wordt. Zelfs als het niet naar de aidswezen van Afrika zou gaan. Trouwens, mijn geld ging het afgelopen jaar naar de universiteitsstudies van een jongen in Oeganda. Niet bepaald goedkoop, studeren daar kost duurder dan in België, maar hij heeft er het verstand voor en verdient een kans. Alleen, nu blijkt dat ook Angela en haar ouders net dezelfde kosten óók betaalden. En we kwamen er pas achter toen Angela op bezoek kwam. Toen Phil met de papa van de jongen in kwestie sprak, bleek hij ervan te weten. Ze hadden het geld hard genoeg nodig (want een heleboel kinderen en de meeste nog op school), dus vond hij het wel ok zo.

Is ons geld dus goed besteed geweest? Waarschijnlijk wel. Hoe moet het nu verder? We vonden het allebei onacceptabel om gewoon de betaling voort te zetten - langs de andere kant, de kans dat hij een school dropout wordt is dan erg waarschijnlijk. Als je zo direct verbonden bent met de personen die je steunt, zijn de implicaties ook ineens zoveel duidelijker. En lijkt het wel alsof je een beetje God speelt. Wie ben ik om zo een beslissing te maken? Ik ben rijk, ja, dus ik heb de luxe om heel wat belangrijke keuzes in mijn leven zelf te kunnen maken. En het is zo oneerlijk dat niet iedereen dat kan...

[Ok, ik ben van het onderwerp afgedwaald - ben ergens mijn point kwijtgeraakt - maar heb voor vandaag genoeg gezeurd... ]

Epic Journeys: Part III - Activiteiten

2011-11-27T11:17:00.001+02:00

We zaten niet alleen in alle mogelijke vormen van transport of bewonderden enkele bezienswaardigheden, we deden ook nog (onder andere) het volgende:

We speelden in de Beirase zee met Inês en Nicolas, de kindjes van

Vasco en Rrrosa

We verbleven in zalige plaatsen: bij vrienden (bedankt Vasco en Rrrosa!

Bedankt Karolina en Michael! Bedankt Martin!) en in een leuk hotelletje

- mét zwembad - op Ilha de Moçambique

We leerden nieuwe mensen kennen

En maakten nieuwe vrienden die ons overal volgden

- toch wanneer de boze meneer die hen sloeg niet in de buurt was =(

We bewonderden bizarre zeecreaturen

En wuifden naar de voorbijzwemmende dolfijnen

We zochten af en toe de schaduw op met een "shandy" (bier +sprite)

zoals hier in Rrruby's

Genoten van dansende kinderen

Ook van deze, hoewel iets gewelddadigere kinderen =)

We verkenden de infinity pool van Coral Lodge

(zout! alle zwembaden en zelfs de douche op Ilha waren zout)

We snorkelden met "geleend" materiaal in dit 'natuurlijk zwembad'

(bij eb afgezonderd van de zee, bij vloed krijgt het weer nieuw water)

aan dezelfde lodge - en zagen wonderlijke visjes, inclusief een koraalduivel,

koraalvlinders, een gemene baracuda, een prachtige blauw-zwarte vis (zoiets

als deze maar met rechte strepen) en vele vele andere visjes en vissen

We dobberden wat rond in de eindeloze Indische Oceaan

Speelden spelletjes

Bouwden een zandkasteel dat eruitzag als een meneer

Aten bijna uitsluitend zeeschepselen

Entertainden de lokale kinderen (en omgekeerd)

Hadden het strand voor ons alleen (gelukkig maar, want

schaduwplekjes waren niet al te breedgezaaid)

We smeedden snode plannen om kindjes te ontvoeren (ze zijn zoooo schattig, zo willen

we er ook wel), maar brachten ze nooit in de praktijk

We dronken een cocktail op mijn verjaardag (zó onder de indruk

van alle mensen die aan me dachten - dankjewel!)

En vierden nog eens extra bij Georg, Shanti en Jamal

Mmmmmh... bananen-chocolade-cake! Reuzebedankt!

PS. Fotocredits van de laatste 3 posts: Angela, Willemijn en mij

Epic Journeys: Part II - Bezienswaardigheden

2011-11-27T10:15:00.001+02:00

De reisroute uitgestippeld, tijd voor een overzicht van wát we precies aanschouwden:

Zéér smalle (maar goed van verlichting voorziene) brug

naar Ilha de Moçambique

Ilha de Moçambique is een UNESCO werelderfgoedsite, en (naar mijn mening in tegenstelling tot de Kasubi Tombs in Oeganda) geheel terecht. Het is een nederzetting die dateert van vóór Vasco da Gama er voet aan wal zette in 1498. Van in de 16e eeuw tot 1898 was het de hoofdstad van Portugees Oost Afrika, het latere Mozambique. Hoewel klein (3 km lang en 200 tot 500 m breed, met een bevolkingsaantal van ongeveer 14,000), zijn er een heleboel interessante koloniale gebouwen, geheime hoekjes, intrigerende bouwvallen, leuke parkjes en weidse zichten te ontdekken. Je vindt er gebouwen in alle fases van verval en renovatie, en Angela en ik zochten ook ijverig ons uitverkoren te renoveren project uit...

Boven links de kerk van S. António; daaronder in het midden het fort

S. Sebastião; rechts onder de foto van Angela en de bougainvilleas de

ingang van het fort gezien vanop zee; de foto er links onder (met de

riksja) is het grandioze 19e-eeuwse hospitaal

De in 1522 gebouwde kapel Nossa Senhora de Baluarte wordt

beschouwd als het oudste Europese gebouw van het zuidelijke

halfrond

Baobabs op de Cabaceira Pequena

Zonsondergang boven Cabaceira Grande

Vissers aan Chocas strand

Zoutwinning? Visvijvers? Op weg van Ilha naar Nampula

Eveneens op dezelfde weg: een rots die eruitziet als een olifant

En: het mangoseizoen begint! Ongelooflijk wat een

kwantiteit aan mango's in de bomen hangt, en hoeveel

mangobomen er ook nog zijn ook...

[Wat me eraan herinnert: het is óók het seizoen van de

lychees. Dit zijn de eerste lychees van eigen pluk]

Epic Journeys: Part I - Reisroute en Transportmiddelen

2011-11-26T17:04:00.001+02:00

[Bij epische reizen horen epische posten... Voor wie durft:]

Angela kwam op bezoek! Wat is het heerlijk om tijd door te brengen met zalige vrienden... Jammer dat Phil er niet bij was, maar ik ben niet zeker of hij al onze epische avonturen wel doorstaan zou hebben =)

Onze route (en transportmiddelen):

Angela kreeg een rit van aan de grens tot Chimoio

van deze vriendelijke (doch onbekende) mensen

Met Wouter en Willemijn naar Beira

Met de luxe TCO-nachtbus naar Nampula

Inclusief take-away chicken

Nampula - Ilha de Moçambique: met de chapa (minibus)

Niet geheel comfortabel wegens opeengepropt, maar met de nodige stops

voor overlevensmiddelen en een schattig kindje op mijn schoot was het best ok

Het laatste stukje - de brug naar Ilha de Moçambique

(Ilha = eiland) is niet breed genoeg voor de chapa, dus stappen

we over op de pick-up truck

Met de dhow van Ilha naar de witte (en onbevuilde)

stranden van Cabaceira Pequena en Chocas

De hitte, zeeëgels en dehydratatieverschijnselen trotserend

waar de boot niet meer verder ging/kon

Door de mangroves terug naar de boot

Te lui om om 4u 's ochtends de enige chapa naar het vasteland

te nemen en ervoor beloond met een rit achterop een pickup-truck

mét tapijt, van aan het hotel tot in Nampula; inclusief broodjes met

kaas door het vriendelijke hotelpersoneel

Met het vliegtuig van Nampula tot Beira

Op de onderste foto de typische branden

Met de chapa van Beira naar Chimoio

(Hoewel niet ik, hadden we toch een heel betrouwbare

chauffeur ;) - wij veroverden (of kregen toegewezen

en betaalden voor) de luxe-plaatsen vooraan

Veldwerk

2011-11-06T17:30:00.000+02:00

Zowel in Gondola als in Gorongosa hebben we recent veldwerk gedaan om een inventarisatie van de bestaande toestand te maken. Daarvoor gebruikten we de nieuwe GPS die we met fondsen van GIZ (mijn werkgever) aankochten. Handig meegenomen: zo deden we nuttig werk én training in het gebruik van de GPS tegelijkertijd. Ook was het een goede manier om aan te leren hoe we de gemeten coördinaten in GIS (computerprogramma voor het maken van kaarten) konden inbrengen.

De nieuw aangekochte GPS

In Gorongosa brachten we de 7 nieuwe waterpompen die momenteel worden geplaatst in kaart. Het idee is om op termijn alle waterpompen te identificeren en op de kaart aan te duiden, daarbij een aanduiding gevend in welke toestand de pomp zich bevindt (gepland, in opbouw, funcionerend, kapot, etc.) en met al deze gegevens te analiseren in welke gebieden er nog nieuwe gepland moeten worden.

Coördinaten van de waterpompen opnemen met Adelino

In Gondola had Valdívio het idee om de vuilnisroutes in kaart te brengen. Alzo reden we de routes af, en namen coördinaten van toegelaten vuilnishopen. De mensen laten hun vuilnis namelijk meestal achter op een min of meer afgesproken plek. Ons idee was om te kijken welke op een acceptable plek lagen, en die de tractor dus zou komen oppikken, en welke niet acceptabel waren - bv. te dicht bij een huis, een watervoorziening, belemmerend voor het verkeer - en daar een plakkaat aanbrengen met de mededeling dat er niet langer vuilnis gestort mag worden. Het is natuurlijk nog steeds niet ideaal dat overal langs de weg vuilnishopen open en bloot liggen, maar toch al een verbetering als het enkel daar zou zijn waar de hinder niet te groot is. We gaven de coördinaten in de computer in en tekenden er ook de bestaande tractorroutes bij (bij gebrek aan vuilniswagen haalt een tractor met aanhangwagen het vuil op). Met deze gegevens (idealiter ook met een aanduiding van de hoeveelheid afval per tijdseenheid) kunnen we analiseren hoe we de routes kunnen optimaliseren en misschien verder uitbreiden - voorlopig wordt enkel in het centrum vuilnis opgehaald.

Coördinaten opnemen in Gondola

Het was een warme dag! Waar we konden, namen

we dan ook ZO de coördenaten =)

bron

[Beetje schrik dat de "geen afval" (hopelijk zonder

schrijfvauten) -plakkaten er na een tijdje zó gaan

uitzien, maar het is het proberen waard]

Het Gierenrestaurant

2011-10-30T22:04:00.003+02:00

Zullen we eens naar het "Vulture Restaurant" gaan? vroeg Willemijn. En hoewel (uit) eten een van onze hoofdactiviteiten in de "Wat-doe-je-zoal-met-vrienden-in-Chimoio"-categorie is, ging het dit keer om een restaurant voor de gieren (en andere geïnteresseerden).

1. Koereiger

2. Gier

3. Soort ooievaar (ik ben de naam alweer vergeten)

4. Maraboe ooievaar

Mmmm...

Het gierenrestaurant ligt aan een kippenfabriek. Alle restjes uit de fabriek worden namelijk via een open riool in de naastgelegen weide gedumpt. En dat vinden de gieren (en reigers) wel ok. Onze uitkijkplaats was in de fabriek, en we kregen er zowaar een gratis uitleg over de werkwijze bij. Interessant (maar ook een beetje luguber).

Hier komen de levende kippen aan, en worden ze met hun

pootjes aan de metalen frames opgehangen. Uiterst rechts

staat er dan iemand die de kippetjes een voor een de keel

oversnijdt. Brrrr... Daar zou ik niet mee willen wisselen.

De veertjes en eierschalen worden vermalen en samen

met de vleesresten terug tot kippenvoer gerecycleerd

Malou en Willemijn

Nadien gingen we zelf ook een smakelijk hapje eten in restaurant Selva. En daar kocht ik:

Donata! Een vriendinnetje voor Karel, als hij ook naar

Mozambique verhuist. Ze is nog wat verlegen, maar ik denk

dat dat snel goedkomt. Als daar maar geen kindjes van komen...

Donata's vaasje is trouwens verfraaid met mijn nieuwste favoriete knutselcapulana. Ten bewijze:

Een prikbord, gemaakt van capulana geplakt op isomo. Let

vooral ook op de gesofisticeerde pennenhouder.

Een opbergdoos, volgens hetzelfde principe:

1. Men neme een gewone kartonnen doos

2. Correctie - aangezien helemaal uit België geïmporteerd,

kan deze doos bezwaarlijk "gewoon" genoemd worden

3. Men plakt met verdunde houtlijm de binnenkant vast

4. Vervolgens ook de buitenkant

5. En plooit de uiteindjes om tot aan de onderkant

6. Men late het geheel een nachtje drogen

7. Geve het een waardige plaats in het huishouden

8. En vulle het met rommel

Waarom een digitaal kadaster geen overdreven luxe is

2011-10-23T14:16:00.004+02:00

Er zijn voor- en tegenstanders, en de kansen op mislukking zijn misschien wel even groot als de kansen op succes. Er zijn namelijk heel wat belemmerende factoren - computers vol met virussen, personeel met weinig of geen computerkennis, software die voor verbetering vatbaar is, adviseurs met weinig kennis van zaken (hmm... dit gaat dus over mij), geringe regelgeving, om maar niet te spreken over de politieke inmenging die bij landbeheer haast onvermijdbaar is.

Maar zeker in grote steden is de niet-gedigitaliseerde toestaand stilaan onhoudbaar geworden. Aanvragen en vergunningen zijn hopeloos zoekgeraakt, het papier geraakt door de minderwaardige archiveringsmogelijkheden helemaal in verval, land wordt (meer dan) dubbel uitgegeven, en niemand weet nog wie-wat-waar-en-hoe alles gepland is. Beoordeel zelf de huidige toestand in Chimoio (een stad met zo een 260.000 inwoners):

Die stapels die op de grond liggen, dat is geen kwestie van laten

rondslingeren, maar van écht écht écht geen plaats meer

De kasten (van Chinese makelij?) staan niet gewoon open, ze kunnen

helaas niet meer dicht - de constructie was niet stevig genoeg om alles

te dragen en nu zijn de meeste lades kapot

En in deze chaos wordt onverstoord doorgewerkt,

zo goed en zo kwaad als het gaat. Ik moet namelijk toegeven

dat er ondanks deze uitdagingen verrassend snel dossiers te

voorschijn gehaald kunnen worden.

Tijdens het opruimen vinden we ook deze dossiers terug -

opgegeten door de beestjes

Ik ben alvast overtuigd van de digitale toekomst, maar wacht tegelijkertijd met een bang hartje af of dit inderdaad het goede moment en de goede poging is. Vingers gekruist!

Op zeesafari

2011-10-16T15:43:00.003+02:00

We twijfelden: Maria had ons verteld over de walvishaaien, maar bij de organisatie werd de kans om ze te zien geschat op 50-60%. En, als enige klanten in het laagseizoen, moesten we zelf de boot huren, dus goedkoop werd het niet. Maar dolfijnen en walvissen, die zouden we zo goed als zeker zien. Dat klonk al opwindend genoeg, dus (na een lange beraadslaging) gingen we ervoor!

Met deze boot:

En deze 2 gidsen:

Links António en in het midden Paulo

Mijn inschatting van onze dagroute:

Voorbij de Bazaruto-archipelago, op volle zee, kwamen we eerst dolfijnen tegen:

Na lang zoeken zagen we in de verte ook dit:

Walvissen!

Echt imposante beesten

En een bizarre kop

Coole staart

Ze kwamen best wel dicht bij de boot -

en langs alle kanten ook nog

De walvissen gezien, konden we op zoek naar de walvishaai.

Wat doet die zak vuilnis midden op zee? Ah nee,

het is een zeeschildpad

Maar dus, de walvishaai. Het is blijkbaar de grootste vis (en dus ook de grootste haai) - gemiddeld 8m lang, hoewel ik het gevoel had dat de onze kleiner was - maar gelukkig een mensenlievend beest. Toen we een exemplaar aantroffen, sprongen mama en ik (aan het handje van Paulo) ook het water in om het van dichtbij te bewonderen. Aan de oppervlakte zie ja namelijk enkel een gigantische schim. De eerste keer zag ik voornamelijk staart, een beetje zo:

(bron)

Maar we klommen terug op de boot, zetten de achtervolging in en probeerden opnieuw. Dit keer sprongen we min of meer bóvenop de walvishaai, waardoor we een prachtig zicht hadden. Zo ongeveer, maar dan meer langs boven:

(bron)

Daar hadden we erg van kunnen genieten, als de boot niet tegen ons aan was gevaren (oepsie). Ik herinner me vooral al de visjes errond. Echt een ongelooflijke ervaring!

Geen bewijzen van onze dappere daad,

enkel hier als we zitten te bekomen

Volgende stop: lunch op het eiland Magaruque. Magaruque maakt deel uit van de Bazaruto-archipelago, een beschermd gebied vanwege de rijke fauna en flora, inclusief koraalriffen. Een paradijs!

We kunnen ook papa overtuigen om mee te komen snorkelen en laten al dobberend op de stroom de zotste visjes voorbijzwemmen. Spijtig dat de zichtbaarheid in het water wat te wensen overlaat - of was het mijn duikbril? - maar we genieten.

Wat een fantastische dag!

Ouder bezoek

2011-10-07T08:07:00.000+02:00

Ik lijk blijkbaar wel wat op papa, maar toch vooral op mama. Maar de meest gehoorde commentaar wanneer ik mijn ouders voorstel aan iedereen in Mozambique, is toch wel dat ze nog zo jong zijn. (Zie ik er misschien oud uit dan?)

Hun werkelijke leeftijd terzijde, voelen ze zich duidelijk nog niet te oud om - zoals gewoonlijk - de zotste dingen te bedenken en vervolgens ook uit te voeren. Niet alleen gingen we op een rubberbootje de zee op om walvissen, dolfijnen, walvishaaien en andere zeepracht te bewonderen, we hielpen ook een handje mee om zeevruchten te zoeken, speelden kokosnoten-petanque (inclusief zee-variant), bedachten Moz-be - een nieuwe hit in de kaartspelwereld, kregen papa zo ver dat hij mee ging snorkelen en in de golven spelen, hielden het eerste letter-laatste letter-spel meer dan een voormiddag vol, zochten de mooiste schelpjes (om dan degenen met pootjes er terug uit te filteren), lieten ons natspetteren door de prachtige watervallen, en genoten bovenal van de natuur- en mensenpracht van Mozambique. Nu nog snel wat zotte dingen bedenken voor de laatste daagjes!

Meer jacht? + Storm

2011-09-16T20:56:00.000+02:00

Meer jacht?

Ah nee, het is de trein! Die komt hier maar zo zelden langs dat

ik nog niet eens meer kijk bij het oversteken...

Deze trein passeerde ik in Gondola (hierboven), en daarna

in Chimoio - °nadat° ik uitgebreid boodschappen had gedaan.

Vanavond passeerde er trouwens een SERIEUZE storm. Ik kon me het Pukkelpop-gebeuren een klein beetje voorstellen... Zelfs in mijn huisje was ik er niet gerust op - de tot pingpongbal-grote hagel maakte een overdonderend kabaal. Hagel, en dat terwijl het hier in de 30 graden was vandaag!

Bewijs van de hagel tot op de verandastoelen

Het weggetje van de ingang naar mijn huis was

in geen tijd volledig ondergelopen

Van de papayaboom blijft niet meer veel over

De lichibomen achter het huis kregen het ook hard te

verduren; ook de zorgvuldig door de bewakers geplante

tomaatjes moesten eraan geloven. Aiai, hopelijk heeft

deze storm niet te veel andere landbouw vernietigd...

En dat ook nog nét nu alles piekfijn in orde was gemaakt voor de "senhora grande" (mama, maar dus ook wel papa)...

De jacht

2011-09-11T22:43:00.001+02:00

Eerst zie je een rookwolk

Die gaandeweg het zicht verduistert

Soms is de brandhaard vlak langs de weg

En daarna is alles zwart

En dat alles voor wat ratten, slangen, duikers en ander wild dat ze proberen te vangen om te verkopen...

Studiereis naar Mutare

2011-09-04T11:06:00.000+02:00

Hans en ik gingen met afgevaardigden van de 3 stadsbesturen waar we werken - Chimoio, Gondola en Gorongosa, lachend korten we ze ook wel af tot ChiGoGo - een kijkje nemen naar hoe stadsbesturen werken aan de andere kant van de grens, in Zimbabwe. Mutare ligt op minder dan 100 km van Chimoio verwijderd, maar aangezien Zimbabwe lange tijd onder Engels bestuur was, is er een wereld van verschil tussen de 2 steden, die qua inwoneraantal nochtans aan elkaar gewaagd zijn. En hoewel degenen die uit Manica provincie komen (dus niet Gorongosa of de inwijkelingen) zich in de lokale taal verstaanbaar kunnen maken, creëert de taalbarrière (Mozambique - Portugees en Zimbabwe - Engels) duidelijk extra afstand. Ik was die dag naast mede-organisator, adviseur, fotografe en schoenensmokkelaar dan ook nog tolk (help!).

Doelstellingen van de uitwisseling

Verschillende manieren van planning van economische activiteiten analiseren, met bijzondere aandacht voor ruimtelijke, logistieke en financiële aspecten
Interregionale relaties tussen Mozambikaanse en Zimbabweaanse steden versterken

Deelnemers

14: de burgemeester van Chimoio, medewerkers van de departementen Lokale Economische Ontwikkeling en Stadsplanning van de stadsbesturen van Chimoio, Gondola en Gorongosa, adviseurs van GIZ

Programma

- Heenreis naar Mutare

Buiten Hans' auto en de auto van de burgemeester huurden we ook een minibusje

- Voorstelling aan het stadsbestuur van Mutare

vlnr.: burgemeester van Chimoio, burgemeester van Mutare, Town Clerk

van Mutare, directeur van wonen en gemeentelijke diensten van Mutare

- Bezoek aan:

Marktjes in het centrum van de stad

De marktjes sluiten de vroegere kruispunten,

waardoor ze de verkeerveiligheid verhogen en

parkeerplaats voor auto's en openbaar vervoer creëren

“Green Market”

De "Green Market" wordt beheerd door het stadsbestuur

en geeft ruimte aan technische opgeleide mensen die vroeger

actief waren op de informele markt. Ze betalen enkel huur,

geen taksen op de winst die ze genereren.

Stedelijke ontwikkeling

We bekeken de organisatie van stadsuitbreidingen, vaak ontwikkeld door

een privaat bedrijf (in Mozambique is het steeds de stad zelf), waar we ook

het concept van "groeihuizen" konden aanschouwen

Organisatie van de busterminals
Stopplaats voor vrachtwagens

Hoewel de vrachtwagenstop in Mutare een privé-initiatief is, was het

toch interessant om de ervaringen en uitdagingen te horen, omdat de

3 steden doorkruist worden door door vrachtwagens druk bereden routes

- Lunch

- Discussie met medewerkers van Mutare City Council

Op hetzelfde moment had de burgemeester van Chimoio ook een ontmoeting
met de Town Clerk van Mutare, om volgende stappen in het proces van een
hernieuwde samenwerking te identificeren

- Terugkeer naar Chimoio/Gondola

Evaluatie
Positief. De deelnemers waren erg enthousiast over wat ze zagen, en willen voorstellen uitwerken om de voorbeelden van Mutare ook in de ChiGoGo-steden toe te passen. Verder zou het super zijn als ook de banden tussen Chimoio en Mutare nieuw leven ingeblazen zouden worden.

Capulana projects

2011-08-27T14:03:00.001+02:00

Na 3 jaar Afrika heb ik stilaan een obsessie ontwikkeld voor Afrikaanse stoffen - kitenges in Oeganda, in Mozambique gekend als capulanas. Waar in Oeganda het probleem was dat je ze enkel per 6m kon kopen, vind je ze hier enkel in de gespecialiseerde winkeltjes langer dan 1,80m. En waar ik me in Oeganda vooral liet verleiden om outfits voor mezelf te laten maken, zijn het hier veeleer huiselijke projectjes:

Kussens gemaakt van een kitenge uit Oeganda

Nu kan ik in de veranda zitten en dan lijkt het alsof ik

enkel een bovenlichaam heb [nee? ook niet een *heel* klein beetje?]

Kussens voor de stoelen binnen

(hé kijk, die mevrouw heeft mijn kussens aan!)

Gordijnen (vlnr. in mijn slaapkamer, de living, de gastenkamer)

(hé kijk, die mevrouw heeft gewoonweg mijn gordijnen

van de living én de gastenkamer aan)

(en de rest van de gordijnstof voor mijn slaapkamer doet

ook wel dienst als tafelkleed)

Capulana-dekbedovertrekken

(de bedovertrek-rest dient als printerbeschermer)

Capulana-overtrek voor de Ikea-stoel die ik van

Marcus cadeau kreeg (dankjewel!)

Tot slot: de perfecte toevoeging voor mijn fototoestel-hoesje

(linksboven) en mijn portefeuille (rechtsboven): een belangrijke papieren-tasje

*Perfect* op maat gemaakt door Theres.

Een dikke dikke merci!

Postkantoorrood

2011-08-21T19:04:00.000+02:00

Jackpot

2011-08-16T17:33:00.002+02:00

Mis je je familie en vrienden niet? Op geregelde tijdstippen duikt die vraag op. Natuuuuuurlijk mis ik jullie... En zeker als ik er op verjaardags- of andere feestjes niet bij kan zijn, als het hier koud is, als er een bekend liedje klinkt, als ik Evie's schilderij bekijk, als de bewakers het over de senhora grande hebben (ze zijn zo opgewonden sinds ze weten dat mama en papa op bezoek komen - alles moet tiptop in orde zijn), als ik hortensia's zie, en zéker als ik een BERG post ontvang.

De oudste brief dateert van 23 april, terwijl er ook 2 brieven van 20 juli bijzaten. Toegegeven, blijkbaar lag er al een tijdje post in het postvak, maar had niemand die eruitgehaald. Maar dan is het natuurlijk extra leuk om zoveel brieven ineens te krijgen. Dankjewel mamie en papie, tante Geert en familie Lenaerts, de Keunenbende en Sta Paraat! Ik denk aan jullie... [En ook dankjewel Ian Williamson voor de boekentip!]

Eén suggestie die ik alvast van harte toejuich: Volgend jaar omadag in Afrika!

Ook dit is winter in Mozambique

2011-08-07T20:45:00.001+02:00

(Wat een geluk!)

We trokken een weekendje naar zee - de Indische Oceaan! Als inlanders hebben we niet veel meer nodig om te genieten... (Toch zeker als de zon ook van de partij is)

We steken de rivier Savane over om tot onze bestemming te geraken

Alwaar de tenten opgezet worden

Tijd om te gaan zwemmen!

Zonsondergang - we waren gewaarschuwd voor de overdosis muggen

Dus alles bedekken is de boodschap

Een maaltijd met al het goeds uit de zee: krab, scampi, en zeevruchten

En ervoor/erna: spelletjes!

's Ochtends bij zonsopkomst: yoga op het strand

Gevolgd door (een eerste) ontbijt in de duinen

De rest van de tijd was ik te druk bezig met genieten om nog meer foto's te trekken... Bedankt Wouter, Willemijn, Lara, Veronika, Fifi, Lotta, Hannah, Anna en Amedeo!

Ereleden

2011-07-30T01:01:00.004+02:00

Oooooh... Wat een práchtige antwoorden op de quizvraag. En dus zijn er nu *8* nieuwe ereleden. Proficiat! Voor de nieuwsgierigen:

Ja hoor, Koen had gelijk. Die stokken, dat zijn de kapstokken van de marktkraampjes.

Wat Sammy betreft, daar komt het antwoord van "Daddy" het dichtste in de buurt van het antwoord dat mij werd verteld: als Sammy stilstaat kan ie wel in zijn achteruitkijkspiegels zien of er langs de zijkant niemand zijn lading probeert te stelen, maar de achterkant is onzichtbaar. De takken, met scherpe doorns, werden opgehangen om iedereen met slechte bedoelingen op afstand te houden.

Verdere highlights de afgelopen weken:

Tzadzaaaa! Nog niet helemaal af, maar af genoeg om te kunnen dragen

als het terug koud wordt...

Niet dat de koude momenteel zo een probleem is - aangezien het buiten in het zonnetje warmer is dan binnen, had ik me op een dag met computer buiten geïnstaleerd. Alleen: in de zon ging mijn neus verbranden. En met de handschoenen zonder vingers in de maak, was het zonnehoed-project wat op de achtergrond verschoven. En dus brachten kussen en sjaal soelaas...

Niet bepaald het toppunt van elegantie, maar de neus was toch maar NIET verbrand

Op iets meer dan een half jaar tijd heb ik 10 000 km afgelegd - de auto werd me overhandigd met amper 154 km op de teller...

Het nieuwe boekenrek waarvan sprake in de vorige post. Het past perfect... Bedankt Lameck!

Ook de vazen zijn nieuw: gemaakt door bewaker Alberto's vrouw.

Deze mini-gekko vindt de nieuwe aanwinst duidelijk ook geslaagd

Vlakbij mijn thuis: een ijsjesbar! Hmmmm...

Hier met Lotta en 2 borden vol goedheid

Lang leve de lengende dagen. Het wordt nog steeds vroeg donker, maar we gaan al naar 12u zichtbaar licht. Joepie!

Verhuis

2011-07-24T12:55:00.047+02:00

Ze is ondertussen alweer een maand weg, maar het was fijn om haar nog te zien voordat ze naar Duitsland terugkeerde. Caro kwam midden juni terug van een fietsvakantie in Zimbabwe, om eind juni op het vliegtuig te stappen. Zo een 10 dagen had ze, om al haar bagage per container te verzenden en van iedereen afscheid te nemen. Een overzicht:

Ik kwam terug van enkele dagen werk in Gorongosa, gevolgd door een heerlijk relaxed weekendje samen met vriendin en collega Maria in het Nationale Park van Gorongosa, en vond het huis zo:

Caro deelt orders uit, en Lara helpt een handje mee

Niet enkel Lara, ook de 3 bewakers Alberto, Alberto en Machaze zijn opgetrommeld

Elk individueel stuk wordt voorzien van een label met nummer, beschrijving en inhoud

Eindelijk hebben we meubilair om buiten te eten ;)

Ook Veronika komt ter hulp

Ondanks alle hulp werken Caro en ik toch ook nog tot een stuk in de nacht

En ondanks ons nachtelijke werk is dit de situatie een uur

nádat de vrachtwagen had moeten aankomen: Lameck en

Tafadziwa zagen nog ijverig verder aan de laatste meubelstukken

HAD moeten aankomen, want helaas is er een probleem: de vrachtwagen heeft panne en kan pas de volgende dag komen. Nu ja, dit is Afrika, uiteindelijk is het allemaal niet zo een probleem. En de volgende dag – hoewel met enige vertraging – staat er bij thuiskomst van mijn werk inderdaad een enorme vrachtwagen voor de deur. De bewakers en de vrachtwagenhulpen kunnen weer aan het werk.

(Ingepakt in het rood-wit geblokte kleed: Giselle de giraf)

Alles ingepakt! En er is zelfs nog plaats over...

De laatste loodjes: Caro’s fiets demonteren zodat hij

in de kartonnen verpakking past

Om te lachen: dit lijkt wel een aangename plaats om met de

vrachtwagen tot aan de haven in Beira mee te rijden

Dit keer voor echt: ze reden INDERDAAD zo tot Beira – TIA (This is Africa)...

Al het inpakken achter de rug, is het tijd voor *feestjes*! Zoals daar zijn: dessertennamiddag gevolgd door pizza-avond bij Klaus en Theres, BBQ-avond bij Zana, het “officiële” afscheidsetentje in Na Sombra, muziekoptreden in het Rode Kruis én een avondje stappen.

Inclusief muzikale ode aan Caro

De “usual suspects” tijdens het gros van de voornoemde activiteiten

En dan is het tijd voor afscheid...

Iets minder treurig dankzij Lara en Veronika’s cake

En de aanwezigheid van de “usual suspects” aangevuld met de bewakers

Afscheid in stijl: Caro als laatste passagier naar het vliegtuig

En ook Papaya wordt ingeladen

En dan is ze...

Blijft achter: ik met een bijna leeg huis. Beetje bij beetje wordt het opgevuld (ik verwacht vandaag een boekenrek), maar in vergelijking met ervoor is er nog héél wat ruimte beschikbaar:

De living

De veranda

Mijn oude kamertje - nu de gastenkamer

Mijn nieuwe kamer

Koud

2011-07-17T15:15:00.002+02:00

Ik kan me de commentaren uit België al voorstellen: “15 graden? Dat halen we hier zelfs in de zomer niet altijd! Dat kan je toch moeilijk koud noemen.” En toch… Afgelopen maandag en dinsdag was mijn bed (met pyama en sokken weliswaar) de enige plek waar ik het niet koud had. De rest van de tijd was DIT wat ik zowel binnen als buiten aanhad:

Onderbroek en BH, topje, kleedje, t-shirt met lange mouwen, pullover 1,
pullover 2, jas, sjaal, hoofddoek, legging (vergeten op eerste foto),

broek, lange sokken, korte sokken, en schoenen

En thuis liefst nog zó:

Met dank aan Koen – 3 jaar lang zo goed als niet gebruikt, maar nu extra handig!

En nóg was het koud! Een douche nemen was al helemaal uitgesloten, want dit is hoe de ramen er in mijn badkamer uitzien:

Wel bescherming tegen dieven, muggen, en (halvelings) ongewenste blikken,

maar NIET tegen de kou –de ramen kunnen helaas niet gesloten worden.

Ook de rest van de week bleef het koud, maar gelukkig kwam overdag de zon erdoor, zodat de mensen tijdens de werkuren even buiten konden opwarmen - wat ook echt gebeurt! Wat een zaaaaalig gevoel, de zon op je huid... [Vandaag lag ik zelfs in kort rokje en t-shirtje te zonnen in de voortuin. Raar weertje, die winter in Mozambique.]

Maar aangezien ik de koude niet vergeten ben, heb ik goede voornemens. Volgende keer dat het koud is (of de keer daarna, of daarna, of daarna, of misschien wanneer de kleinkinderen op bezoek komen), zou dit af moeten zijn!

[Toegegeven, jullie worden gebruikt. Door dit op deze blog te posten,

hoop ik committed enough te zijn om dit project zo snel mogelijk af te krijgen…]

Quiz

2011-07-10T22:31:00.003+02:00

1. Waarvoor dienen de stokken aan een lintje op onderstaande foto?

2. Waarvoor heeft 'Sammy' deze takken nodig?

Te winnen: erelidmaatschap op deze blog!

[Benieuwd naar de antwoorden? Bekijk dan de "Ereleden"-post]

EHBV

2011-07-10T22:20:00.001+02:00

Ik dacht dat lakens en pyama wassen zou volstaan...
Maar helaas, met de beten was het daarmee niet gedaan.
Daarom besloot ik het op deze blog te gooien;
Ik heb nodig: Eerste Hulp Bij Vlooien!

Com licença!

2011-07-02T18:46:00.006+02:00

Mogelijke probleemsituaties
Er is iemand aan de poort/aan het poortje, maar de bewakers zijn ergens achter het huis, en ik in de keuken. Of: het is nacht, er klopt iemand op een poort, maar is dat op mijn poort of ergens anders?

Idee

Een bel!

Uitdagingen

De mensen staan buiten aan de poort, dus niet aan het huis, en daar is geen electriciteit. Zo een electrische bel is dus geen optie.
Ik heb geen zin in nachtelijke belletje-trekken (of hoe je daar ook een meervoud van maakt), dus niet te opvallend graag.

Technische uitwerking
Een koebel opgehangen aan een boom in de voortuin, verbonden met een gewicht door middel van een touw via een tak in de haag (=katrol).

Met medewerking van

Arch. Georg - brainstorming en levering materiaal
Ing. Marty - proefopstelling

Proefopstelling

Het gewicht bestaat uit de oude badkamerkraan die lekte,

hangt in de weg wanneer het poortje opengedaan wordt,

en de bel moet nog behandeld worden

Resultaat

Totaalopstelling: links het gewicht dat langs het poortje hangt;

rechts in de boom de bel, met elkaar verbonden door rode koord

Details: geschilderde bel en steen uit de bergen van Manica als gewicht

Evaluatie
Alleen al het gezicht van Alberto toen hij het systeem doorkreeg, was het helemaal waard! Maar ook: verkorte wachttijden aan de poort, gemakkelijkere herkenning van een persoon aan mijn poort, en vooralsnog géén belletje-trekkers. Operatie geslaagd!

PS. Voor de geïnteresseerden: als je ergens binnen wil, als er iemand in de weg staat, als je iemands terrein wil passeren, dan zeg je: "Com licença".

Els ontdekt de wereld

2011-06-25T15:57:00.002+02:00

Mijn Duitstalige vrienden liggen zowat elke keer plat van het lachen als ik iets in het Nederlands zeg. Ik heb ze alvast al goed opgevoed om voor het eten "Smakelijk" te zeggen, en ook mijn blogtitel vinden ze leuk om te zeggen:

By Theres - zomaar uit het hoofd!

By Lara - weliswaar nadat ik het haar nog eens had voorgezegd.

Ik ben onder de indruk. En jullie?

Please fasten your seatbelts

2011-06-24T18:33:00.000+02:00

Er is een "vliegtuig" geland in Chimoio!

Het zou een hotel zijn, maar niemand weet er echt het fijne van. Wachten tot het opengaat dan maar...

Verder in de lijst eigenaardigheden:

Je kan in Chimoio een broodrooster kopen in een Nederlandstalige verpakking

En mijn favoriete pot choco blijkt uit België afkomstig

En in de categorie "beestjes":

[Al van een tijdje geleden, in het sprinkhanenseizoen]

Een gigantische, maar zeer elegante sprinkhaan

Een coole uil op een antenne

En deze gekko kwam ons tijdens het werk "storen"

(computerscherm op de muur geprojecteerd waar de gekko zich blijkbaar ook graag ophield)

Maansverduistering

2011-06-15T23:05:00.000+02:00

Het wordt in Mozambique helaas al vroeg donker, zo tussen half 6 en 6u. Voor een keertje was dat niet zo erg, want de maansverduistering was errug indrukwekkend!

Nog niet volledig

[oftewel zo mét flash]

En toen was er té weinig licht voor mijn camera om nog scherpe foto's te maken

Gigantische mot die ook van het spectakel zat mee te genieten

Ochtendnevel

2011-06-10T21:53:00.000+02:00

Hoewel ik daar deze ochtend bij het opstaan iets minder van overtuigd was, heeft vroeg op de weg zijn best wel iets magisch...

Contrast

2011-06-05T23:18:00.002+02:00

Vorige zondag namen Theres en Klaus me mee naar Sussundenga, een dorp op een uur op onverharde weg afstand van Chimoio. We gingen er op zoek naar Sarah, die enkele weken ervoor had deelgenomen aan een opleiding gegeven door Theres. Theres had enkele mooie fotos van haar en haar dochtertje laten ontwikkelen en wilde die graag overhandigen.

Eerste uitdaging: Sarah lokaliseren. Met als enige info: de buurt waar ze woonde en de fotos die Theres had laten ontwikkelen. Bepaald... gemakkelijk. Na enkele keren vragen hadden we Sarah's huisje al gevonden, en ook Sarah zelf troffen we aan in de kerk.

De weg vragen

Naburig huisje met leuke tekeningen

We zijn beroemd in Sussundenga - iedereen wil ons gezien hebben

Dit weekend ben ik in Maputo. Van het bergachtige landschap vol stenen bergen in Sussundenga naar de blauwe oneindigheid van de oceaan, van de kleine, nette aarden hutjes naar de flatgebouwen en sloppenwijken, van de rode aarde naar de grijze beton, van boeren met ossenspan in de groene velden naar de fruit-, schoenen-, kranten- en weet-ik-wat-allemaal verkopers in de met bomen omzoomde lanen van Maputo, van de iedereen-heeft-ons-gezien populariteit naar de anonimiteit; wat een enorme verschillen in een en hetzelfde land!

Zicht op Maputo centrum van de Costa do Sol

Zonsondergang met zicht op de baai van Maputo

Skype concert

2011-05-29T23:22:00.002+02:00

Vroeger, in plaats van een verhaaltje voor het slapengaan, speelde mama soms gitaar voor ons. Zoete herinneringen, vooral aan de klassieker Jeux Interdits... En vanavond had ik weer geluk (dan wel via Skype en niet helemaal voor het slapengaan, maar toch)!

Constipada

2011-05-24T21:52:00.001+02:00

Collega: Está constipada?

Ja, ik ben constipada - maar gelukkig betekent "constipada" in het Portugees gewoon verkouden, en zijn de ~~problemen~~ uitdagingen (spreek nooit van problemen, enkel van uitdagingen - les 1 in de internationale samenwerkingswoordenschat) alweer bijna verleden tijd...

Meer collega's

2011-05-21T14:03:00.001+02:00

© Georg Jahnsen

vlnr. Georg, Hans, Barbara, Marco, Birgit, Jan, Tchutcha, Melanie,

Jutta, Jaime, Ulrike, Maria, Luisa, Karin, Isabel, Fiete, Eckehard,

Maria, Els, Judith, Marielisa, Adrian, Bert, Margarita en Christian

Zijn dit nu al mijn collega's?

Op Patrício en Jorge na zijn dit al de ex-DED collega's in Mozambique. Maar sinds we gefusioneerd zijn met GTZ en InWEnt, zijn er alleen al in Mozambique heel wat meer collega's. En: wereldwijd telt GIZ zo een 17 000 werknemers. Het zal dus nog wel even duren eer ik ze allemaal ken ;)

De bovenstaande foto's werden trouwens genomen tijdens de (laatste?) VV, de jaarlijkse meeting meeting van DED - in de (GIZ-)toekomst wellicht in een andere format. Het was een belevenisvolle week die dankzij een vlekkeloze organisatie erg aangenaam verliep:

De stadsplanner-meeting die we voorafgaand aan de VV organiseerden

(in een chique luxeresort met zicht op de baai)

We brachten ook een bezoek aan het stadsbestuur van Inhambane,

de werkplek van Margarita en Marielisa, dat gehuisvest is in een prachtig

koloniaal gebouw

De VV zelf: onze accommodatie (2 personen per huisje)

Maria en ik vormden een superteam!

Met DIT zicht bij het wakkerworden...

Ok, wegens muskietennet eerder ZO ;)

Even uitrusten aan het zwembad voor het begin van de werkdag

Dan met de shuttle tot aan de conferentieruimte

(ook aan het strand, welteverstaan)

Normaalgezien vergaderden we binnen, maar tijdens groepsoverleg

zoals deze Fachgruppe was de rand van het zwembad een leuke afwisseling

We brachten - in DED-kolonne - ook een bezoek aan Marielisa's project

Ze houdt zich bezig met afvalmanagment en recyclage - erg interessant!

Enkel de laatste dag was het 's avonds na de vergaderingen nog licht

genoeg om nog snel even de woelige zee in te duiken

VVs zijn NIET goed voor de lijn. 's Morgens, 's middags én 's avonds

meergangenmenu's (op de foto enkel het dessertenbuffet!) zorgden voor

enkele kilootjes extra

Maria en ik zijn dol op spelletjes. Hier overtuigden we enkele

collega's om ook mee te "Jungle Speed"-en en te kaarten

Op de terugweg - in de verte de auto met Adrian en Judith,

waarmee we tot Inchope konden samen rijden

En samen lunchen - pizza en verse ananas - hmmm!

Ironisch

2011-05-14T09:38:00.003+02:00

Ik had al een rekening bij:

"De bank die uw taal spreekt" - helaas spreken ze geen Nederlands (of zelfs Engels)

En opende nu ook een rekening bij:

"De bank van ons land" - even door de vingers zien dat 'mijn' land België is

Identificatie van de stadsgrenzen

2011-05-08T12:53:00.001+02:00

Gegeven:

De enige kaart van de stad, met een daarop een voorstel voor de grenzen van de stad (links),

en een digitaal satellietbeeld met aanduiding van de nationale weg, riviertjes en enkele herkennningspunten (rechts)

In samenwerking met:

De technische staf van de afdeling stadsplanning
Een projector/beamer
Het freeware programma QGIS
Een tekenaar

Methodologie:

Het digitale satellietbeeld werd met behulp van de projector óp de kaart geprojecteerd en aangepast totdat schaal en plaatsing exact overeenkwamen. De technische staf identificeerde mogelijke geografische kenmerken die de grenzen konden vormen. Daarna werd met behulp van QGIS een eerste schets van de grenzen op het satellietbeeld weergegeven. Nadat de papieren kaart verwijderd werd, kon deze schets verder verfijnd worden door verder in te zoomen op het satellietbeeld.

Resultaat:

Herfst

2011-05-04T17:26:00.002+02:00

En ja hoor, het wordt hier frisjes. Gisteren liep ik zowaar de hele dag in mijn trui rond. En vooral 's nachts wordt het flink koud. Brrrr...

A vida dura

2011-05-02T20:37:00.001+02:00

Ach... Het "harde leven" (in het Portugees a vida dura) in Afrika... Ik voel me vaak een beetje ongemakkelijk bij de bewonderende blikken van mensen in Europa, omdat ik ergens in de bush in Afrika werk. Waarbij ze zich misschien ook nog inbeelden dat er geen electriciteit, internet of telefoonnetwerk is; en het water waarschijnlijk kilometers ver weg te voet gehaald moet worden. En toegegeven, het is niet altijd even gemakkelijk om ver weg van je familie en vrienden te wonen, en de werkomstandigheden zijn niet altijd ideaal, maar barre levensomstandigheden zijn de meeste expats vreemd.

De Mozambikanen daarentegen...

Om de lokale economie te ondersteunen (echt enkel en alleen daarom ;) hebben de meesten - waaronder ook ik - huispersoneel. Esmeralda komt hier elke weekdag en doet de afwas, de schoonmaak, de was (met de hand), de strijk, ze gaat naar de markt om inkopen te doen indien nodig, en zal op aanvraag een van haar heerlijke recepten klaarmaken. Nu arme Esmeralda wel bijna een week ziek was, voelden we ons een beetje verloren - met een lege frigo, een chaotisch huis en een centimeter-dikke laag stof tot gevolg. Zowel Caro als ik hadden gelukkig wel een excuus: ik was voor mijn werk in Gorongosa, Caro had een strak schema om alles ingepakt te krijgen - ze is zaterdag vertrokken op fiets-avontuur naar de Victoria Falls (veel plezier Caro). Zaterdag waren de excuses op en stofte ik de boel bijeen:

En dat was alleen nog maar de living!

Van tijd tot tijd moet je ook wel je mannetje kunnen staan - als er een lek is in de watertoevoer naar de bidet bijvoorbeeld. De kapotte flexibele waterleiding losschroeven en een nieuwe in de plaats zetten - dat kan toch iedereen?! Een halfondergelopen badkamer, een constructie van plastieken bekertjes, een ovenschaal en een kauwgom-achtig dingetje om fotos tegen de muur te plakken (of bidet-leidingen te dichten) later werd de hulp van niet minder dan 3 mannen ingeroepen: iemand van de watermaatschappij om de gebroken huistoevoerwaterkraan te herstellen, de loodgieter, en ook collega Georg kwam de situatie taxeren. Bye bye, emancipatie...

Nee, daar was niets mis.

Verder ben ik weer een beetje meer geïnternationaliseerd:

Mijn Duitse Dienstpas (soort diplomatenpaspoort - enkel voor het werk!) en Mozambikaanse ID

Pasen in Mozambique: dankzij Caro hadden we een versierde mand, een konijn, hardgekookte eitjes mét versiering, én Papaya als paashaas (die de eitjes wel lijkt te lusten).

En internationale foto van de week: dat kleine meisje onderaan links op de foto is gewoon om te gieren ;)

(bron)

Diamant²

2011-04-24T10:21:00.003+02:00

Mamie en papie, oftewel mijn grootouders langs papa’s kant, zijn maar liefst 60 (zestig!) jaar getrouwd. Proficiat!!! 60 dikke kussen (virtueel is dat best te doen ;) uit Mozambique: xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx. Hoewel ze in veel dingen mijn grote voorbeeld zijn, vrees ik een beetje dat ik hen dít niet zal nadoen... En wat is het jammer dat ik morgen niet kan meefeesten, maar ik denk aan jullie tijdens het werk (Mozambique heeft een socialistisch verleden, en paasmaandag is dan ook geen vrije dag).

Intussen is het aantal achterkleinkinderen al verdubbeld!

En nóg een diamant(en ring): Giny en Ulf trouwden gisteren, en ik was uitgenodigd. Het is een mooi koppel en ik hoop dat ze binnen 60 jaar net als mamie en papie ook een groot feest kunnen geven!

Routebeschrijving

2011-04-16T18:16:00.001+02:00

Dit jaar vond de Vollversammlung (jaarlijkse bijeenkomst van alle GIZ-ED collegas) plaats in Inhambane. Ik reed er samen met Georg, vrouw Shanti en baby Jamal met de auto naartoe. En hoewel Inhambane meer dan 700km verwijderd is van Chimoio, is dit de wegbeschrijving:

Indien niet duidelijk leesbaar, alhier:

Volg de EN6
Sla rechts af naar de EN1
Sla linksaf richting Av. de Maguiguana
Sla linksaf naar de Av. de Maguiguana
Aangekomen!

De door Google Maps aangegeven kilometers zowel als de benodigde tijd zijn verbazingwekkend accuraat. We deden er inclusief 2 mini-koffiepauzes en een korte lunchbreak ongeveer 10 uur over.

Een Nederlands weekend

2011-04-08T22:04:00.002+02:00

Wouter en Willemijn, een Nederlands koppel dat hier in Chimoio woont, nodigden me uit voor een weekendje in Casa Msika, een toeristisch oord op de weg van Chimoio naar Manica. Ook John, Tjitske, Tristan, Linda, Wiebe en Siem waren daar. Het werd een heerlijk relaxed weekend!

Lekker niets doen aan/in het zwembad

Op boottocht

IK zag ze er alvast al helemaal staan...

Op zoek naar de giraffen (succesvol) en

de zebra's (helaas niet succesvol)

Coole beesten op de rots

Deze lagen gelukkig achter de draad

Maar deze resideerde wel degelijk in onze rondavel.

Gelukkig ontdekten we hem pas 's ochtends.

Hoofdactiviteit: spelletjes spelen (tot thuis toe)

En een EXTRA grote volle maan

Wat kan je je verder nog wensen?!

Decentralisatie

2011-04-03T20:27:00.003+02:00

(bron)

Decentralisatie - ik sprak erover in deze post - is een buzzword in de internationale samenwerking. Maar wat betekent het nu eigenlijk?

Het idee

De-centraliseren - het woord zegt het zelf - betekent bevoegdheden minder centraal gaan regelen. Verantwoordelijkheden worden verdeeld en/of komen op lager niveau te liggen. Henry Mintzberg geeft (volgens Wikipedia) drie voordelen van decentralisatie:

In grote organisaties kan één persoon in het centrum nooit alle beslissingen overzien. Decentralisatie verplaatst de beslissingsbevoegdheid dichter naar de plaats van impact.
De organisatie kan hierdoor sneller op nieuwe ontwikkelingen inspelen.
Een bepaalde mate van autonomie maakt mensen meer gemotiveerd.

Bij decentralisatie zoals het woord in de internationale samenwerking gebruikt wordt, doelt men in het algemeen op decentralisatie van het bestuur, van de overheid. Jean Bossuyt en Jeremy Gould redeneren dat een gedecentraliseerde overheid de toegang tot deelname in lokale ontwikkeling voor de burgers vergroot. Verder kan decentralisatie zorgen voor een betere toewijzing van middelen, en zowel de lokale generatie van middelen verhogen als het lokaal bestuur verbeteren.

Volgens de OECD (2005) heeft decentralisatie van het bestuur de volgende impact op armoedebestrijding:

De armen worden beter gehoord
De toegang en kwaliteit van openbare dienstverlening wordt verbeterd
Verminderde kwetsbaarheid van de armen

Ze oordelen dat het een goede gelegenheid is om "democratische instellingen te creëren waarin de armen actief kunnen deelnemen, beslissingen nemen en hun interesses verdedigen".

In België

In België is de federale staat reeds verregaand gedecentraliseerd (met een nieuwe staatshervorming op komst?). Naast de federale staat zijn er de gemeenschappen en gewesten, eronder de provincies en een niveau eronder de steden en gemeenten. Ieder heeft zijn eigen bevoegdheden, maar de lagere niveau's staan onder toezicht van de hogere. Het budget komt deels uit eigen inkomsten, deels uit financiering door een hoger niveau.

Voor wie meer wil weten over de Belgische staatsstructuur, hier een interessant filmpje:

In Mozambique

In Mozambique staat dit proces nog in z'n kinderschoenen. Het land is dan wel opgedeeld in verschillende niveau's gaande van staat over provincie tot district, maar de beslissingen voor deze niveau's worden op nationaal niveau genomen, en slechts geïmplementeerd op lokaal niveau.

Uitzondering zijn de "Autarquías", de stadsbesturen. In 1998 kregen 33 dorpen en steden het statuut van Autarquía, in 2008 kwamen er daar nog eens 10 bij. Bedoeling is om gaandeweg meer dan 100 dorpen en steden autonomie te geven. Ook de bevoegdheden worden volgens dit 'gradueel' systeem overgeheveld. Zo worden gezondheid en onderwijs voorlopig nog centraal geregeld.

Dat deze overhevelingen van bevoegdheden niet zonder problemen verlopen, is duidelijk. Stadsbesturen beginnen van 0, kampen met onderfinanciering, te weinig en vooral ondergekwalificeerd personeel.

Mijn werk
Chimoio is al een Autarquía sinds 1998; Gondola en Gorongosa werden Autarquías in 2008. Het verschil is frappant. De laatste twee hebben 4 departementen, waarbij een persoon (en dan nog eens halftijds) bevoegd is voor bv. zowel sport, onderwijs, cultuur, als jeugd. Er zijn weinig middelen en nog minder personeel; zo goed als geen archieven of zelfs maar een systeem voor archivering. In Gorongosa is er welgeteld één kaart, met enkel de voorgestelde (!) grenzen van de stad; een cadaster is onbestaande.

Het is bemoedigend te zien welke weg Chimoio in vergelijking met de 2 andere steden al heeft afgelegd: er is meer personeel, meer geld, wel 10 departementen, een betere taakverdeling, 100en kaarten en een cadaster om u tegen te zeggen - zo uitgebreid dat het dringend hervormd moet worden (liefst voordat de ratten het opeten!). Maar ook Chimoio staat nog voor talloze uitdagingen...

En het is daarbij dat Hans en ik deze 3 stadsbesturen helpen. Hans in het verhogen van de lokale inkomsten en het creëren van een gunstig investeerdersklimaat en ik bij de stadsplanning. Concreet: een in kaart brengen van de huidige situatie (wegen, water, electriciteit, riolering, scholen, gezondheidsvoorzieningen, groenzones, industriegebieden, etc.), om daarna in overleg met de bevolking een masterplan te ontwikkelen met een visie voor de komende 5/10/20 jaar. Een ander werkpunt is het cadaster, in Gondola en Gorongosa het initiëren ervan; in Chimoio digitalisering.

In mijn tuin

2011-04-01T21:38:00.007+02:00

Toen ik vanmorgen uit het raam keek, kon ik mijn ogen niet geloven... Kijk even mee:

Er staat niet elke dag een giraffe in je tuin!

Par-tie

2011-03-27T14:38:00.000+02:00

Het was Caro's verjaardag en Èva's laatste weekend: Feestje!!! Simon, Marcus, Georg, Shanti en Jamal, en Klaus en Therese konden helaas niet meefeesten, maar dat kon de vreugde niet bederven (EN Caro, Lara, Èva en ik hadden een EXTRA grote portie tacos).

Zoveel eten voor ons 4-tjes

Wat de taco's betreft: daar hadden we ons amusement wel mee!

Taco-plezier - totdat arme Èva haar arm verbrandde boven de kaars

Nog meer taco-creativiteit

Om het etensgedeelte af te sluiten:

Cake en koekjes (en Amarula)

Met onze magen zo vol (en binnen zo warm), bleef er niets anders meer over dan op de veranda te crashen.

Tot ook daar een slak op Èva's been (geen geluk die avond voor haar) ons weer wat extra wakkerschudde.

Maar dat weerhield ons niet om ook dan creatief van onze angsten af te geraken ;)

Lara sliep tot ongeveer 10u30 - zegt dat genoeg over de vorige avond?!

Fusie

2011-03-18T13:15:00.002+02:00

Sinds 1 januari 2011 is DED, de organisatie die mij in dienst nam, met 2 andere organisaties gefusioneerd tot GIZ. GTZ, DED en Inwent waren alle drie Duitse overheidsorganisaties, die vanuit verschillende perspectieven actief waren in de internationale samenwerking.

GTZ - Deutsche Gesellschaft für Technische Zusammenarbeit - was de organisatie met het meeste geld en mensen, en gebruikte deze voor uitgebreide programma's en projecten; meestal op meso- en macrolevel. De structuur van deze programma's is zeer strak en tot in de details uitgewerkt, waardoor het voor iedereen duidelijk is wat er op welke manier bereikt (zou) moet(en) worden.

DED - Deutsche Entwicklungsdienst - was bekend als de organisatie die, met beperkte middelen maar grote inzet, specialisten uitstuurde om op microlevel organisaties bij te staan. Hoewel er een jobomschrijving is, is er grote flexibiliteit in de invulling van de taak van de specialist. Dit kan onduidelijkheid in de hand werken, maar laat ook toe om gemakkelijker op nieuwe noden van de partner in te spelen.

Inwent - Internationale Weiterbildung und Entwicklung - focuste zich voornamelijk op capacity building, het trainen van mensen en organisaties opdat ze hun taken succesvol zouden kunnen uitoefenen.

De fusie tot GIZ - Deutsche Gesellschaft für Internationale Zusammenarbeit - maakt dat ik nu zo een 17,000 collega's heb, verspreid over meer dan 130 landen. Echter, tot nu toe is de fusie weinig meer dan een paar handtekeningen, en de naams- en logoverandering. De individuele organisaties hebben nog elk hun eigen personeel, eigen programma's en eigen funding (mijn contract bijvoorbeeld is nog steeds met de DED). Aangezien de verschillende organisaties akkoorden sloten met de partnerlanden, is de fusie niet zo vanzelfsprekend. Handtekeningen, naam- en logoverandering waren dan ook niet meer dan de eerste stap. In de loop van de volgende jaren moeten ook de verschillende programma's samengevoegd, de - nu nog steeds per organisatie afzonderlijke - representaties in de partnerlanden samengesmolten en de financiering verenigd worden. Dat dit niet zonder slag of stoot en met de nodige fricties gepaard gaat, mag duidelijk zijn - er zijn genoeg mensen die voor hun job vrezen, en vele anderen weten niet of en hoelang hun programma nog zal lopen.

Voor mij - de fusie was bekend toen ik mijn contract tekende - brengt de nieuwe organisatie vooral nieuwe mogelijkheden. Ex-GTZ werkt namelijk ook samen met 'mijn' stadsbesturen van Gondola en Gorongosa. Het team dat werkzaam is in (onder andere) Gondola (provincie Manica) werkt vanuit Chimoio, en heeft al vroegere samenwerkingservaringen met ex-DED. Het team dat (onder andere) in Gorongosa (provincie Sofala) werkt, heeft echter hun kantoor in Beira. Samenwerking met ex-DED is nieuw. Hoog tijd dus om er eens langs te gaan om de activiteiten op elkaar af te stemmen!

Speelmachine

2011-03-12T23:31:00.002+02:00

Wie heeft er een speeltuin nodig als je ook een superspannende oude machine ter beschikking kan hebben?!

Fachgruppe

2011-03-07T13:01:00.001+02:00

Collega stadsplanner Georg tijdens een presentatie over zijn/ons werk

Afgelopen week vond mijn eerste 'Fachgruppe' plaats. Mijn organisatie richt deze 'vakgroepen' enkele keren per jaar in, met het idee informatie uit te wisselen tussen collega's die gelijkaardig werk doen. Aangezien mijn werk de lokale overheid ondersteunt, behoor ik tot de 'decentralisatie'-vakgroep, tezamen met mijn collega stadsplanners en andere collega's die samenwerken met civil society-organisaties. Maar Hans en de andere economen werden echter ingedeeld bij de Nachhaltige Wirtschaftsförderung-vakgroep (duurzame economische ontwikkeling). Omdat ons werk echter sterk samenhangt, werd ook een sub-vakgroep Municípios gecreëerd, waarbij ieder die met stadsbesturen samenwerkt informatie kan uitwisselen.

Erg interessant dus, en al helemaal dit keer, omdat het de eerste vakgroep was na de fusie tussen DED, GTZ en InWEnt - drie organisaties van de Duitse overheid die werkzaam zijn in de internationale samenwerking. Voor verschillende sessies werden daarom ook onze 'nieuwe' collega's (van GTZ/InWEnt) uitgenodigd, om al de verschillende inspanningen beter te coördineren. Voor mij de ideale gelegenheid om mensen en programma's van het nieuwe GIZ (beter) te leren kennen.

En dat alles met zicht over de heuvels van Chimoio en Gondola:

Hotel Milpark, inclusief zwembad en mini-golf

Overleg met collega stadsplanner Margarita op het dak van hotel InterChimoio

Wildlife spotting in Rua 16 de Junho

2011-02-27T09:55:00.004+02:00

Het liedje van '10 kleine visjes' spookte de laatste weken geregeld door mijn hoofd - ietwat verdraaid tot '6 kleine puppies' dan wel. Een puppy overleefde het helaas niet ('en toen waren ze nog met 5'); een ging naar Caro's collega ('... nog met 4'); een naar bewaker Alberto ('... met 3'); een naar de loodgieter ('... met 2'); en een naar de dierenarts ('en toen was er nog maar 1'). De laatste kreeg een schimmelinfectie op zijn muil en is nog in revalidatie alvorens hij naar een collega van de dierenarts verhuist... Er was genoeg interesse, dus kon Caro kiezen op basis van verwachte levensomstandigheden voor Papaya's puppies. Zoals de hond van de achterburen helaas maar al te goed aan~~blaft/jankt~~toont, is goede behandeling van dieren niet zomaar vanzelfsprekend. Bij Caro daarentegen leidden ze absoluut géén "hondenleventje"...

Papaya met haar laatst overgebleven puppy

Recent bewonderden we ook deze huisbewoner:

De verrekijker was niet omdat de gekko zo ver weg, wel omdat hij zo klein was.

Ik denk niet dat hij veel groter was dan een vingerkootje.

Zijn grote broer had al moeilijke tijden meegemaakt,

getuige de afwezigheid van zijn staart

Op de vloer was hij nochtans uitstekend gecamoufleerd

Helaas hebben we in huis nóg bezoekers:

Overdag zijn ze nergens te zien, maar o wee als je
's nachts de keuken durft betreden... Baygon Insect Killer
spray is ondertussen een zéér goede vriend!
(Dit exemplaar is al in de kakkerlakken-hemel)

Shopping

2011-02-20T13:32:00.002+02:00

Nog vergeten te posten in mijn vorige post over Maputo: mijn shopping-buit

Koekjes en chips waren omdat ik het middageten had overgeslaan;

tandpasta om de tandartsen onder jullie gerust te stellen na het ongezonde eten...

Maar Caro en ik gingen ook in Chimoio al op koopjesjacht. Je hebt er de grote Mercado 38, maar iets dichter bij het centrum is er ook de Mercado Feira, waar je ook al een heleboel kan vinden.

Trouwe compagnon Caro

Verkopers heb je in alle soorten en maten:

Zij die hun handeltje bij zich hebben, en al rondwandelend hun waren aan de man proberen te brengen. Deze zijn dan ook niet beperkt tot de markt, maar vind je zowat overal.

Verkoper van hardgekookte eitjes

Degenen die weliswaar een plekje op de markt veroverd hebben, maar elk moment kunnen opstaan en in de massa verdwijnen. Handig bijvoorbeeld als je waren niet helemaal legaal zijn, of als je de cobrador, de belastingontvanger die elke dag 10 Mt (20 eurocent) komt innen, liever ontwijkt.

Pillenverkoop op de markt. Geen idee of ze legaal zijn,

maar de eigenaar stond liever niet op de foto.

Zij die weliswaar een plaats hebben gevonden, maar hun waren gewoon op de grond uitspreiden.

Degenen met standjes in de openlucht. Goede bescherming van de zon is geen luxe; ik hield aan onze uitstap een barstende hoofdpijn over (waarschijnlijk niet genoeg gedronken).

Volgende upgrade: permanente houten standjes, waarvan de waren elke ochtend uitgestald en elke avond terug opgeruimd moeten worden.

Zicht van buitenaf op de wirwar van houten standjes

Er ook vaak terug te vinden: kleermakers

Sommigen kunnen zich een plaatsje in een van de (open) stenen constructies veroorloven.

Markt in aanbouw in Catandica

Al in gebruik genomen markt in aanbouw in Chimoio

En het summum op de markt: een eigen winkeltje dat je kan sluiten en waar al je waren permanent kunnen blijven (helaas niet op foto - maar ze zijn er!)

Maputo

2011-02-12T23:58:00.001+02:00

Nu ook Margarita haar voorbereiding in de V-EZ in Duitsland had afgerond, was het tijd voor de ViP (Duits afkortingschinees voor Vorbereitung im Partnerland) in Maputo.

Met dit vliegtuigje vlogen we naar Maputo

Voorbereiding, zoals in: inleiding in de structuur en programma's van GIZ in Mozambique; praktische richtlijnen ivm. auto, dienstreizen, bewaking, kinderen, afrekeningen, veiligheid, gezondheid, ... ; inleiding in mainstreaming HIV-aanpak in onze programma's; individuele gesprekken met onze KORs (coordinatoren); kennismaking met de ambassade en de Duitse Schwerpunktskoordinator voor Decentralisatie; etc. Weinig tijd om veel te doen. Maar ondertussen genoten we ook van Maputo! We, dat waren Hans, mijn collega in ChiGoGo (=CHImoio, GOndola en GOrongosa); Maria, die werkt rond micro-financiën in Vilankulo; en Margarita, die net als mij als stadsplanner aan de slag gaat, maar dan in Inhambane.

vlnr. Hans, Margarita en Maria

Maria en Margarita tijdens een concert in de Nucleo d'Arte

Een blik op Maputo:

Portugese sporen: azulejos ("badtegels"), in vormen beklinkerde voetpaden,

en bomen langs de kant van de weg

In onbruik geraakte arena voor stierengevechten; het station,

ontworpen door een leerling van Eiffel

Muurmozaïeken

Hippe jaren '30(?)-architectuur

Gevels in alle vormen

Ik ken iemand die HIER jaloers op is ;)

De Indische oceaan

Kleine handeltjes langs de kant van de weg

Aan de haven

En dat was het alweer tijd om terug naar huis te gaan.

De luchthaven van Chimoio...

... waar de baggage gewoon met de hand geduwd wordt ;)

PS. Foto te klein of onduidelijk? Klik erop voor een vergroting.

Dag van de Helden

2011-02-05T22:30:00.002+02:00

In Mozambique is 3 februari Dia dos Heróis Moçambicanos, Dag van de Mozambikaanse helden. Dag waarop de helden van Mozambique (en dan vooral zij die hun leven gaven voor de onafhankelijkheid) worden herdacht. Maar bovenal: dagje vrij! Ónze heldendaad bestond erin de Cabeça do Velho (lett. hoofd van de oude man) te beklimmen.

Zien jullie waarom de heuvel zo genoemd wordt?

Mede-helden waren Lara en Anita, Duitse vrijwilligers die hier één jaar komen werken, en Shams en Kamal, de jongeren in Lara's gastfamilie.

Kamal, Shams, Lara en Anita

We vertrokken thuis in Chimoio, klommen langs de wang naar de neusbrug, en staken vervolgens over naar het voorhoofd.

Blij dat we er geraakt zijn

Welverdiende koekjespauze

Bewijs dat ook ik erbij was

Genieten van een zalig zicht over Chimoio

Zicht vanop de neusbrug

Dit is mijn favoriete berg

We waren niet de enigen die van een dagje vrij genoten:

Om wat te spelen

En om (zich) te komen wassen

Op weg naar beneden

En alhoewel we af en toe op onze poep zaten...

... gingen we toch niet op deze manier naar beneden

(wat er nochtans wél erg leuk uitziet)

Terug beneden een lokale verfrissing:

kleine ananasjes die ter plaatse geschild worden

Vervolgens een iets minder lokale verfrissing:

Cola op het dak van Hotel Interchimoio

Met nog meer fijne zichten over Chimoio

(hier de hoofdstraat)

Dit is een van mijn favoriete gebouwen in Chimoio

(hoewel het dak van de veranda wat opgelapt moet worden)

OK?

2011-02-03T11:32:00.000+02:00

Kennen jullie dat raadseltje over Wablief en Wablaf die in de boom zaten? Wablaf die viel eruit, wie bleef er nog over? Waarna bij een goed antwoord het raadsel opnieuw herhaald, en herhaald, en herhaald, en herhaald wordt...

Van tijd tot tijd heb ik hier een gelijkaardige situatie. Met mijn nog niet al te uitgebreide Portugees, wordt het snel afgezaagd om steeds maar dezelfde woordcombinaties te gebruiken om bevestiging uit te drukken. En dus durf ik er ook wel eens een 'ok' tussen te gooien. Alleen, met mijn Belgische/Oegandese accent klinkt die 'ok' eigenlijk hetzelfde als het Portugese 'O quê?', oftewel 'Wat?'. Waarop mijn gesprekspartner zijn hele betoog begint te herhalen, en ik ofwel nog een keertje geduldig toehoor, of moet toegeven dat ik het heus wel verstaan had...

Aan tafel

2011-01-29T11:06:00.002+02:00

Aangezien Caro, die 3 jaar woonde in het huis waar ik nu woon, graag inging op mijn uitnodiging om wat langer te blijven, kwam ik aan in een volledig gemeubileerd huis. Helaas blijft ze niet voor eeuwig, en neemt ze het grootste deel van haar huisraad mee naar Duitsland.

Aldus deed ik mijn eerste grote aankoop:

Een tafel met 6 stoelen. Langs de nationale weg richting Beira kan je een heleboel carpinteiros (timmermannen) vinden, die hun waren tentoonstellen, en op aanvraag andere dingen maken. Zo hoorden de stoelen eigenlijk bij een iets kleinere tafel, maar werd bovenstaande tafel op minder dan 2 dagen voor mij in elkaar getimmerd. Én werd het geheel ook dan pas gevernist... Resultaat: een erg sticky tafel en in iets mindere mate maar ook erg plakkerige stoelen. Enkel te gebruiken met tafelkleed dus. Of: een van Caro's tafels gebruiken - de living lijkt momenteel wel een beetje eigendom van een tafelverzamelaar. Maar ik ben toch best tevreden!

Ander zicht in de living enkele dagen geleden:

Caro (links, met grote laptop); Lara (midden, met Notebook), een Duitse vrijwilligster en in de toekomst klasgenootje Portugees; en [ik - toch als ik niet de foto aan het trekken was] (rechts, met papier en woordenboek); allemaal aan Caro's grote tafel.

Verdere kleine aankopen (klik op de foto voor een vergroting):

En ook nog:

"Koffie". Aanhalingstekens, omdat 1. het oploskoffie is; en 2. de oploskoffie gemengd wordt met chicory, oftewel cichorei. Niet de drinken? Eigenlijk vind ik het best meevallen - gelukkig, want vaak is dat ook op café de enige koffie die je kan krijgen.

Collega's

2011-01-23T18:51:00.000+02:00

Dit is Hans. Hans leerde ik kennen tijdens de voorbereiding in V-EZ, en werkt net als mij in Chimoio, Gondola en Gorongosa. Hij is machine-ingenieur en economist, en zal in hetzelfde programma als mij werken, maar dan als expert in de ontwikkeling van de lokale economie. Hij heeft al ongelooflijk veel ervaring, onder meer in Angola tijdens de burgeroorlog. Maar hij was ook bedrijfsleider in een bedrijf in Duitsland en werkte recent nog in Chimoio. Hij is erg ondernemend en ik ben zeker dat ik ongelooflijk veel van hem zal leren.

Degene met de zonnebril die tegen de paal leunt is Christian. Hij is mijn baas, maar ook weer niet. Als coordinator voor decentralisatie is hij degene die mijn werk het dichtst zal volgen, maar neemt geen beslissingen. Dat is voorbehouden voor de directeur van het Landesbüro.

De andere 2 (naast Hans dus) zijn Simon en Marcus. Zij werken in een vergelijkbaar programma als Hans en ik, maar dan in de steden Manica en Catandica. Marcus (rechts, met zonnebril) is de economist (zoals Hans dus); Simon (links) is een junior - vergelijkbaar met het junior-programma van BTC, maar beperkt tot één jaar - die meehelpt in het stadsplanning-gedeelte van het programma.

Meehelpt, want degene die net als mij werkt als expert in de stadsplanning, is Georg. Hij staat helaas nog niet op een foto, maar dit is zijn regenjas, die Caro leende en in de badkamer ophing. Beetje spooky...

Nog meer (voormalige) DED-collega's: Caro die haar contract al afsloot (links); en Eva (midden - junior in Chimoio) met een vriendin die op bezoek is.

De foto met Hans, Christian, Simon en Marcus werd genomen in Catandica, gelegen aan de voet van de bergen. Vanuit de bergen heb je een prachtig zicht op het stadje en deze speciale berg in de verte. Hij lijkt wel uit het niets lijkt naar de hemel te reiken.

Ook naar de andere kant lijkt het landschap zo uit een fantasy-film te kunnen komen...

Om af te sluiten: het stadhuis van Gondola, een van de steden waar ik werk. Het is een klein stadje, maar het stadhuis lijkt zo mogelijk nog kleiner...

En: waar de verkeerborden zeer netjes manueel beschilderd worden.

-19.107916, 33.476262

2011-01-17T00:11:00.001+02:00

De nummers in de titel zijn volgens Google Maps (ga naar de website, voer de nummers in en klik op 'Search Maps'; klik op "satellite" voor een luchtfoto) de lokatie van mijn nieuwe thuis (de living, meer bepaald) in Chimoio.

Rua 16 de Junho, de zwarte poort en het kleine poortje zijnde de toegang tot 'mijn' compound

Een klein probleem: mijn gloednieuwe, onaangetaste auto past maar nét door de poort. En alleen maar als je netjes recht inrijdt. Christian heeft al meegedeeld dat hij het Landesbüro in Maputo zal waarschuwen dat over waarschijnlijk niet al te lange tijd een van de (dure, vertrouwde hij me ook toe) spiegels vervangen zal moeten worden. Bemoedigend ;)

Mijn projectauto met DED-logo

Chimoio zelf is een rustig provinciestadje met in het centrum, aka cidade de cimento (cementstad) brede ~~straten~~ lanen met schaduwwelkome bomen.

Avenida 25 de Setembro, de hoofdstraat

Rondom liggen de "bairros", de wijken, met klinkende namen als '16 de Junho' (zoals mijn straat), Josina Machel (de vrouw van de eerste president), Circulo Mudzingadzi, Centro Hípico of Heróis Moçambicanos. Zoals al afgeleid had kunnen worden, zijn er minder bakstenen huizen; de straten zijn in de regel niet geasfalteerd; maar de mensen zijn even stralend!

Overgangszone tussen cidade de cimento en bairros

Een 'banca fixa', een klein winkeltje

Trotse uitbater van een banca fixa

In het regenseizoen is alles weelderig groen

Thuis in Chimoio

2011-01-12T20:22:00.001+02:00

Ik ben aangekomen in mijn nieuwe thuis voor 2 jaar!

Mijn nieuwe huisje met bewaker Alberto

Het was een lange reis, 1185 km om precies te zijn, met tussenstop in Vilankulo waar we overnachtten. Christian, coordinator voor decentralisatie en mijn aanspreekpunt, reisde mee om me bij al de stadsbesturen te introduceren.

Christian aan het stuur (ook ik deed mijn deel)

Zicht op een van de lagunes onderweg

Op het platteland de typische afrikaanse hutjes

Muxungue, hoofdstad van de ananassen

Langs de kust was alles platter dan plat, maar richting Chimoio beginnen de heuvels/bergen

We passeerden ook ettelijke regenbuien - het is regenseizoen - de ene al intenser dan de andere

En dan, mijn nieuwe huisje! Het is een ideale maat: niet gigantisch groot, maar alles groot genoeg. Met living, keuken, 2 slaapkamers, badkamer, klein keldertje, een garage die de bewakers gebruiken, en een zalige tuin. En: internetaansluiting! Alvast een eerste indruk:

De ingang van het huis

Mijn huisgenootje Caro, in de veranda aan de inkom

De living - met al Caro's spullen. Hopelijk kan ik het even gezellig inrichten als ze weggaat!

De keuken

Mijn slaapkamer

De tuin met de garage links; rechts de watertank

Caroline heeft een hond, genaamd Papaya. Papaya kreeg 2 weken geleden 6 superschattige puppies. Ook had ze recent een ongeval, waardoor haar been uit de kom was, en blijkbaar ook de ligamenten gescheurd/gebroken zijn. Waarschijnlijk loopt ze op 3 pootjes voor de rest van haar leven. Arme Papaya.

Papaya met puppy n°1

Puppies n°2-6

Op reis

2011-01-07T21:31:00.000+02:00

Het zijn korte berichtjes deze dagen...

Niet alleen ik, maar ook mijn kist is goed aangekomen - helaas was het glas van Evie's kunstwerk gebroken, maar voor de rest was alles er en in goede staat.

Ondertussen heb ik alweer ingepakt en neem ik afscheid van Maputo. Morgen vertrek ik naar Chimoio, met mijn eigen dienstauto. Een grote, splinternieuwe Toyota Hilux met een cabine voor 5 personen en achterop nog véél plaats voor andere vrachten (mijn bagage bv.). We rijden zaterdag tot Vilankulo, en zondag verder tot Chimoio, omdat meer dan 1000 km toch wat veel is voor een dag. Ook de dagen erna gaan we véél reizen: naar Gondola en Gorongosa, de 2 andere steden (dorpen) waar ik ga werken; maar ook naar Manica en Catandica, waar een vergelijkbaar project al een tijdje loopt.

Spannend!

Veilig aangekomen

2011-01-04T22:36:00.000+02:00

Eerste blik op Maputo

En een eerste blik op de straat waar ik nu verblijf in Maputo

Music for Life

2010-12-25T15:43:00.004+02:00

Het is fantastisch. En geweldig. En prachtig. En 5 020 747 Euro, dat is ook een ongelooflijk bedrag.

(bron)

Als ik zie wat voor een enthousiasme de actie oproept, als ik hoor welke activiteiten mensen samen hebben georganiseerd, als zélfs mama al van Music for Life heeft gehoord, dan heb ik respect. En ik juich het initiatief toe. Want tegelijkertijd de sociale cohesie bevorderen én geld inzamelen voor een goed doel zijn in deze tijden van economische crisis verre van vanzelfsprekend.

En toch. Toch zijn er dingen die me storen. De branding bijvoorbeeld. Bij Studio Brussel hebben ze goed gesnapt dat mensen en organisaties voor hun gul gegeven geld wél hun minute of fame verwachten. En dus wordt er geduldig gevraagd naar wie juist hoeveel gegeven heeft, en wat dat bedrijf wel niet doet, en hoe goed ze wel niet zijn in wat ze doen. En worden alle superlatieven en synoniemen voor dankjewel bovengehaald om een fantastische feel good-atmosfeer te creëren, opdat nóg meer mensen ook hun portefeuille zouden bovenhalen. En geef toe, waarom zou je elders anoniem een gift doen als je voor hetzelfde bedrag ook nog even in de spotlights kan staan en bejubeld worden?

Zeven dagen lang ook werden we overstelpt met de slogans over de arme weeskindjes: "Als je je ouders verliest, blijf je alleen achter. Niemand om voor je te zorgen. Geen hoop op een toekomst." of "Zonder moeder of vader hebben ze niets" (met de nodige klemtonen en pauzes om het nog dramatischer te maken). Doet mijns insziens toch oneer aan aan alle nonkels, tantes, oma's, opa's of andere (soms verre) familieleden die, ondanks hun eigen problemen, tóch inspanningen doen om ook voor deze kinderen te zorgen. De website van het Rode Kruis is gelukkig al iets genuanceerder dan de emo-boodschappen van de radio, en erkent en geeft steun aan deze inspanningen - ondersteuning die broodnodig kan zijn. Ik herinner me bijvoorbeeld het verhaal dat Mike me vertelde over een van de community members in Kampala: hij was enorm trots dat hij 11 van zijn 12 kinderen naar school had kunnen laten gaan. En nummer 12? vroeg Mike. Die was geadopteerd, die mocht al blij zijn dat hij bij hen kon inwonen in ruil voor huishoudelijke taken...

"We moeten de mensen geen vis geven, we moeten ze leren vissen", is een visie die ik wel vaker te horen krijg als ik vertel dat ik werkzaam ben in de sector van de ~~ontwikkelings-~~ internationale samenwerking. Dat de internationale samenwerking dat al zou (proberen te) doen of zelfs al verder is geëvolueerd (naar ideeën als 'zelfbestemming' of 'gelijkwaardige partnerschappen'), lijkt bij de cynische - en zo zijn er genoeg - medemens nog niet doorgedrongen. Maar waarom vindt diezelfde medemens deze actie dan zo fantastisch? Want is de manier waarop ze voorgesteld wordt - voor 3 euro hebben de weeskinderen al een hygiënepakket (wat dat ook moge zijn); voor 5 euro een deken; voor 10 euro een voedselpakket; voor 43 euro een geit; of voor 50 euro een schooluniform (zie hier) - niet zoiets als de mensen een vis geven?

Iemand leren vissen, dat doe je trouwens niet op een paar dagen tijd. Voor duurzame ontwikkeling heb je geld, maar bovenal tijd nodig. En continue steun in plaats van één prikactie. Wat is er met de muskietennetten van vorig jaar gebeurd? Ze zijn in Burundi verspreid, ja, maar welke waarde wordt eraan gehecht? Wie gebruikt ze? Wie weet hoe ze onderhouden moeten worden? Met welke middelen zullen ze onderhouden worden? ... Hebben ze in Burundi nu wel leren vissen?

Waarmee ik geenszins het Rode Kruis met de vinger wil wijzen - ik denk dat ze erg goed werk doen, in vaak moeilijke omstandigheden. En dat hun werk heel wat complexer is dan 'gewoon' wat geiten, dekens of schooluniformen uit te delen. Maar waarom wordt door de internationale samenwerking in de media nog steeds dit overgesimplificeerde en stereotype beeld opgehangen dat we door wat geld te geven de problemen kunnen oplossen? Is er helaas geen tijd meer om wat dieper op de zaken in te gaan en wordt daarom de toevlucht genomen tot poverty porn (als je geïnteresseerd bent, ik las er recent hier een goed artikel over, of lees Muloem's commentaar - n°5 - op dit artikel)?

Maar laat dat Studio Brussel er niet van weerhouden om volgend jaar een nóg groter Glazen Huis op te zetten, of U om een gulle gift te doen, voor een organisatie waarin U gelooft. Want solidariteit, dat is een van de basisprincipes van de menselijke samenleving.

Zalig Kerstfeest!